O tej porze Seferia jest jeszcze bardzo rozgrzana, dlatego mieszkańcy ani myślą sposobić się do zimy. Gwiaździste noce pełne są rozkoszy. Zewsząd dobiega muzyka. Gorące rytmy władają ciałami. Wyznawcy Luny odprawiają gody. Pan Świat też na moment porzucił swe sprawy.

Słony wiatr, wysoka fala, jednostajna melodia morza.

Tak wiele życia zastygło w kamienie. Tak wiele życia
na piasek zmielone. Tak wiele życia
gaśnie i rodzi się
od nowa.

Nie wiedzieć kiedy kiełkuje, wyrasta, rozkwita, dojrzewa,
usycha, kiełkuje.

Pan Świat słucha i słucha, a jego Seferia opowiada i opowiada.

Nie wcześniej, nie później, lecz teraz, gdy oto właśnie
staje się i trwa.

I nikt z mieszkańców wyspy nie zna
słowa: "było" ani słowa: "będzie".

Gramatyka Seferii jest nad wyraz
prosta, bo jej baśń - to jedna
i otwarta
chwila.

Pan Świat dopiero w jej wiecznym "tu i teraz"
zaczyna pojmować ów nieznany język,
który jest wszystkim,
co wypełnia
chwilę.